[ fiкяiмiи iиcє güℓü ]





















Tıpkı çocukluğumuzda olduğu gibi, tıpkı en güzel anılarımda olduğu gibi, babam bizi alıp, doğduğumuz köye götürüyordu. Babamın ve benim doğduğumuz o cennet köşesine. Aradaki yol o kadar güzeldi ki, yürüyerek gitmeyi çok istiyorduk. Lakin emmi oğlu, sıcakta çoluk çocuk yorulursunuz diye arabayla götürdü bizi. Yine de yolun güzelliğini seyretmeye engel değildi ki bu…

Bir bir canlanıyordu hatıralar köye yaklaştıkça. Her adım daha da yakınlaştırıyordu o güzel, o kaygısız günleri. Ah benim çocuk günlerim! Ah benim sebepsiz sevinçlerim! Ah benim hüzünsüz hüzünlerim! Yeniden benimleydi işte. Ayaklarıma değil yüreğime değiyordu toprağım.

O kadar güzeldi ki burası... Hatırladığım kadar güzel. İstanbul yanarken şehrin sıcağına inat deniz kokulu serin bir esinti karşıladı bizi. Sırtımızda hırkalarla oturup çay içtiğimiz çardakta, beni artık yiyin diye saçlarımıza değiyordu dutlar. Yaprak yaprak asmalar, erken kiraz, sarı kiraz, vişne çiçekleri, sonsuz sayıda papatya, hatta ayağıma takılan dikenler bile bir başka güzellikti. Her bir karışında bin tane anım vardı bu toprakların.

Ahşap balkondan harmana bakarken, sanki emmim öküzleri dehliyordu yine. “Ha” diyordu, “ha oğlum, gayret” Güneş tepesinde, kasketi başındaydı yine sanki. Oysa ne emmim vardı artık, ne o öküzler, ne de düven kalmıştı. Beyaz at bile gitmişti. Teknoloji gelmişti buralara da. Hop diye alıyordu harmanı. Ekini bir yana, buğdayı bir yana savuruveriyordu patoz denen illet. Emmim yaşasaydı, sevinirdi evlatlarının aynı sıkıntıları çekmemesine. Bizim gibi hayıflanmazdı “çocuklarım o günleri göremedi, yazık” diye. Bizim için eğlenceydi zira o harman. Bir çeşit oyun alanıydı… Zaten çocuklukta dünya da bir oyun alanıydı.

İşte benim çocuklarım köy çocuklarıyla bir olmuş top koşturuyordu şimdi, benim düvene bindiğim yerde. Ah bir de armutlar göğerseydi. Harmanın kendine has saman kokusuna karışsaydı mis gibi armut kokusu. Lakin erkendi daha. Olsundu. Oyun alanıydı çocuklukta dünya ve mis kokardı her yer çocuklukta.

Taş fırından ekmek kokuları yükselmeye başladığında vakit öğleyi bulmuştu. Güneş en tepeye çıkmış ama yakmıyordu. Güzelim memleketimin, güzelim güneşi bile başkaydı sanki. Sıcak, insaflı, vicdanlı, cana yakın. Taş fırının önüne dizilmiş boy boy çocukların içinde elbette benim miniciğim de vardı. Oturmuş, çıkacak ekmekten pay almak için beklemekteydi. Ellerinin yanmasına aldırmadan, iştahla yediler birer parça köy ekmeğini. Ben ahşap balkonda, gözlerimde yaş, gönlümde bir garip sızı, onlara bakıyordum. Ben çocuktum bir zamanlar, o benim çocuğumdu şimdi, ben onun çocukluğunda kendimi buluyor, o kara gözlerde yeniden çocuk oluyordum.

Sonra kurbaklı göle geldi sıra. Yüzyıllar geçmişti üzerinden sanki, ya da dündü. Zaman, mekan, her şey birbirine karışmıştı beynimde. Televizyon olmadığından radyo çalardı her evde sabah akşam. Pil de bol olurdu. Biz de o pillerin ortasından ipi bağlar, salardık göle. Kimi zaman kurbaklara da denk gelirdi. Bize de “yapmayın” derlerdi o zaman. "Düşersiniz, kirlenirsiniz, kurbağalara değmeyin siğil olursunuz..." Dinler miydik?

"Anne, ben de pil vurucam kurbakların kafalarına" dedi benimki. Ve zaman bu gün oldu birden. Çocuk olmaktan vazgeçip anne olmam gerekiyordu. "Hayır" demeli miydim? "Düşersin, kirlenirsin, siğil olursun..." Sanırım süper anne olmaya çalışmaktan ziyade, kendini onların yerine koyabilmek, onların ruhunda çocukluğu tadabilmekti anne olmayı güzel yapan. Biz de kurbakların canını yakmadan, gölün tadını çıkardık birlikte.

Sonrasında, oğlumu alıp, doğduğum eve götürdüm. Yıllardır oturan kimse olmayınca etrafını dikenler, otlar sarmıştı. Boğuşarak, zar zor ulaşabildik kapısının yakınlarına. Evcilik oynadığım, düzlük de kaybolmuş, kendini ulaşılması zor bir yeşile teslim etmişti. Kiraz ağacı duruyordu ama. Bir kiraz bu kadar minik, bu kadar kırmızı ve bu kadar tatlı olabilir miydi? Dallardan toplayabildiğimle, kendi çocukluğumun lezzetini, kendi çocuğumun damağına yerleştirdim. Artık o evi ve o kiraz ağacını asla unutmayacaktı, biliyordum. Anılar, koku, lezzet ve renklerden oluşurdu, bunu çok iyi anlamıştım bunca yılda. Ve birisi bana "her ne kadarsa, kalan ömrünü buralarda geçir" deyiverseydi...

Sonraki birkaç gün, bolca sohbet, bolca gezinti, bolca yemek ve bolca kahkahayla geçti. Çocuklarım odun kesmekten sığır gütmeye, yerdeki papatyaları yolup saksıya dikmekten, tohum ayıklayıp tarlaya ekmeye, oyun evine tırmanmaktan ahır önlerine asıncak kurmaya kadar bir çok etkinliğe katıldılar ve zannımca çok mutlu oldular. Hatta küçük sıpam, bir ara dayımla pazarlık yapıyordu. Okullar açılana kadar kalacak, her gün inekleri güdecek, tohum ayıklayacak, karşılığında yemek ve temiz çamaşır alacaktı. He bir de maaş elbette. Çok değil canım, haftalık yüz yetale… Ayrıca eşeğe odun sararsa pirim olarak günlük on yetale.

Ayrılmak çok güç oldu. Sevdiklerimden, harmandan, taş fırından, papatyalardan, yeşilden, maviden, rüzgardan, buluttan, arap öküzden, benekli danadan, giderbeyden ve en fazla da çocukluğumdan.

Son gün bir garip hüzün çöktü üzerime. Deli gibi dolaşıp durdum. Son kez görmek, koklamak istiyordum köyümü. Her detayı ayrı ayrı kazıdım gönlüme. Hiç unutmak istemiyordum. Bir daha geldiğimde, bıraktığım gibi bulmak istiyordum her şeyi.

Annemle yoğun mücadelelerimiz sonunda, o kazanmış ve kazadan kalkan otobüslerden birine, üstelik de gündüz binmiştik. Tamam yolu seyretmek güzel olabilirdi, lakin bu yaz sıcağında, havalandırması taş devrinden kalma, eski bir otobüsle seyahat etmek, üstelik çoluk çocukla, hepimizi perişan edecekti biliyordum. Ama annem bunu yaşayarak test etmek istedi.

Daha yolculuğun üçüncü dakikasında, yer götürü konuksal herifimiz ‘kusuk poşeti’ dağıtmaya başlayınca “heh” dedim “dakika bir, gol iki, var bir pislik bu işte." Adam biliyor güttüğü koyunu. Kim bilir ne tiksinç bir yolculuk bizi bekliyor ki, şimdiden poşete soktular hayallerimizi. "Yok biz almayalım, benim onu görünce bile midem kalkar. Üstelik ne çocuklarım, ne de ben kusmayız öyle ortalık yerde" diye kibarca reddettim kendisini.

Yolculuğun beşinci dakikasında ön çarpraz koltuktan öğürtüler, böğürtüler, sonrasında da kükremeler gelmeye başladı. Gayri ihtiyari kafamı çevirip bakmamla, gözlerimi sıkı sıkı kapatmam bir oldu. Yahu bi yola çıksaydık önce, sonra kusardınız. Daha çok saatler var önümüzde, bu ne acele? “Poşet dağıttılar o kadar, ayıp olmasın, hemi de ziyan olmasın” diye düşündü zahir. Zira bir insan evladının kusma potansiyeli nedir diye düşündürten bir performans sergiledi hatun ve yol boyu sürekli bu eylemi sürdürdü. Durmadan şikayet ediyordum. En çok da anneme…

“Anne, bu kadın habire kusuyo yaaa.”
“Kusar kızım, tövbe tövbe. Kadının ağzına bant mı takalım? Sen de taktın he”
“Bak anne, çöp kutusu da tam benim yanımda, bana konteynır yanı koltuk vermişler, üstelik geriye yatmıyor, zımbırtısı kırık. Eğer o poşeti buraya atmaya kalkarsa, kafasına fırlatıveririm, sonra deli kız yine dellendi demeyin.”
“Tamam tamam, zaten ne var ne yok çıkardı baksana, daha kusmaz. Hadi biraz uyu.”

Öğlen vakti olduğunda, havalandırmalardan kaynar hava üflemeye başladı. Üstelik, bir de Hak.kı Bu.lut çalmaktaydı fonda. Tek tesellim, muhteşem güzellikteki manzaralardı. Yer götürü konuksal herif habire elinde kusuk poşetleriyle geliyordu. Almayacam kardeşim yahu. Al kendin kullan çok meraklıysan. “Poşet getireceğine, kolonya neyin ikram etsene kardeş” dedim kendisine, son derece keskin bir bakışla. Yol boyu da söylenip durdum. Annem, “kızım yeter artık, biraz uyusan ya” diye dellenmemi engellemeye çalışıyor, bir yandan da çenemi kapatmamı sağlamak istiyordu.

Zavallı yavrucaklarım, terden sırılsıklam olmuşlardı. Miniğim, uyuyamıyordu sıcaktan. Neyse ki mola imdadımıza yetişti. Hemen el yüz yıkandı, dondurmalar yenildi. Kocayla konuşulup, geliyoruz biz denildi. Moraller biraz tazelendi. Tekrar o eziyetli yolculuğa çıkılmak istenmedi. Hep molada kalma işi ciddi ciddi düşünüldü. Yüzyıllar önce bindiğim uzun yol otobüslerini bile arattı bu meret bana yahu! Hey gidi çocukluğumun haşlak yumurta kokulu yolculukları!

Sapanca gölünde verdiğimiz ikinci molanın bittiğini ne dediğini asla anlayamadığım bir anonsla bildirdiklerinde artık daha fazla yolculuk etmek istemediğime ve burada ikamet etmek istediğime karar verdim. “Siz gidin, hayırlı yolculuklarınız ossun” diye el salladım kalkmak üzere olan otobüse. Püfür püfür havayı, muhteşem göl manzarasını bırakıp, o saunadan bozma, solaryumdan restore çok oturgaçlı götürmeyegeçe binmek istemiyordum. Muhtemelen "deli herhal, ilişmeyelim" diye düşünüp, beklediler yine de. Ya da annem bekletti bilemiyorum.

Akşam altı otuz civarı İstanbul’da olduğumuz halde, ancak on gibi eve varabildik. Gözünü sevdiğim İstanbul trafiği. Kardeşcikler, gelincikler herkes bir araya geldi. En son koca kişisi teşrif etti. Özlenenlerle, özleyenlerle hasret giderildi. Kalbinin bir yarısı memlekette kalsa da diğer yarısının burada olduğu anlaşıldı. İnsanın sevdicekleri neredeyse, yuvası, memleketi orasıydı.

Bir tokat yedim, kendime geldim. Bir hafta süren tatlı bir düş gördüm ya da. Sanırım beni epeyce bir süre mutlu edecek güzel bir memleket gezisiydi. Dönüş yolculuğunu bile gülümseyerek anıyorum şimdi. O kadar yani…

The End
Son Not: Fotoğraflar İstanbul'a dönüş yolu görüntüleridir. Sadece son resim, liselimin doğduğum köydeki ahşap balkonda duta dalarken yakalayıp çektiğim resmidir. Kurbaklı gölün, fırında pişirilen ekmeklerin, doğduğum evin, takanın resimleri bir ara mutlaka yayınlanacaktır. Benim bilgisıyır, yine sıyırdığından sonraya kalmıştır. Kendisini yepyeni bir laptopla değiştirmekle tehdit ediyorum şu sıra. Çaktırmayın, sadece tehdit. Yok böyle bi'şey!
21 Responses
  1. AAaaAAa sizde de mi harman vaarr :D Bizimkinin etrafını bütün mezarlıklar sarmış kim ölse harmanın etrafına koyup orta yeri ablukaya alıyorlar :P bizim buğdayımız yok ama yazın fındık sermek için kullanıyor ahali sanırım hırsızlar gelip yürütmesin diye böyle bir kumpas kurdu bizimkiler mezarlıklar üzerinden :D hırsız savar hortlaklar :P

    Midem çok hasta olmasına rağmen beni ne araba ne uçak hiç bişey tutmaz ama kusan birini gördümmüde bütün dünyam alt üst oluyor bir hafta kendime gelemiyorum onca saat yazık olmuş vala size ama o kadar mutlu olmuşsun ki o kadar kusur kadı kızında olur diyor yakın zamanda tekrar oralara evlatların ve bu sefer koca kişinle de birlikte tatile gidersin diye temennide bulunuyorum :) ona da yazık bea :D


  2. Umar Says:

    Yazıya başladığın ilk üç paragraf öykü tadındaydı ve okurken zihin aracılıyla zamanda gidip geldim.

    Otobüs yolculuğu kısmı ise ayrı bir post olacak kadar traji komikti.

    Ama ben nedense o ilk paragraflarda ki duygusal hislerle kalmak istedim.Kendimi bir şekilde öyle hissetmek hoşuma gitti.Köy nedir bilmediğimden olsa gerek.


  3. figen Says:

    incegülüm o doğduğun evde madem kimse kalmıyor biz yerleşsek ya söz sana kirazlar olunca kargoyla yollarım:))valla he de hemen istifamı basıp koşayım ...otobüs maceranızda bana çocukluğumdaki memleket- ankara yolculuklarını hatırlattı hele hiç unutmam bir keresinde o muavin denen şehıs torbamı geç getirmiştide babamın kocaman elleri sağ olsun:))
    duygularını bu derece güzel anlatıyorsun ve hala kitap neyim yazmıyormusun sen ???bayıldım köy maceralarına, sırf bunlar bile hikaye kitabı olarak basılır gel bizim bakanlıkta bastıralım!!


  4. İncegülüm;
    köyün sende ne güzel anılar bırakmış,roman tadında okudum.
    Otobüs maceralarına gelince çok güldüm valla o torbaları muavinin başına geçirecekmişsin gibi geldi,ama Allahtan vukuatsız sağ salim varmışsınız İstanbul'a.
    Ne yani şimdi bitti mi yolculuğumuz biletimiz buraya kadarmıydı?.......
    Sevgiyle kal,ellerine sağlık.


  5. dönüş yolcuğu harbiden ıyyykkkmışş yani...

    bir zamanlar bizler minicikken ayçiçeği döverdik tek tek ellerimiz çatlayana kadar hayal meyal hatırlıyorum ama sanırım ilkokul çağlarındaydım...tıpkı dediğin gibi şimdi ne dövmeler kaldı nede öküzlerin çektiği sapanların üstüne binip harman savurmalar...teknoloji teknoloji gözü kör olsun bir yandanda allh razı olsun :D

    yaa bi soru : annen köydemi yanındamı sanki bir yazında yanında okudum diye biliyorum ama sanki burdada köyde diye okudum :) acep hangisi doğrudur :):)


  6. Merhaba İncegül,
    ne güzel anlatmışsın arkadaşım..Bir hayal dünyası gibi gerçekten..Ne güzel hala gidecek bir köyünün olması..Oğlun çok şker bu arada.Eline yüreğine sağlık..


  7. He tatlı caponum, bizde de mezarlık yakınlarındadır. Çünkü mezarlıklar köyün en tepesine yapılır ve harman da öyle tepelerde olur. Ondandır. Hırsız savar olarak hiç düşünmemiştim. Çünkü köylerde kapılar hiç kilitlenmez. Çantalar neyin ortalardadır. Kimse kimsenin hiçbirşeyine dokunmaz. Yani bizim orada öyledir. Ne güzel değil mi?:) Ah bidenem, araba tutmasından öte bişeydi bu hatununki. Hala midem kalkıyor düşündükçe.:(

    Umarcığım, neredeyse bir ay olacak döneli, lakin ben hala o ilk paragraflardaki duygulardayım. Hala karma karışık durumdayım. Hala resimlere baktıkça ağlamaktayım. Köy başka bişey. Bunu anlatmak kelimelerin yapacağı şey değil bence. Keşke yaşayabilseydin be arkadaşım.:)

    Figenim, canım benim. Adresi vereyim. Git istediğin gibi yerleş. Yazları ben de gelir misafir olurum. Kirazı da gelince beraber yeriz. Yeriz yeriz semiririz be. Kim engel olacakmış bize. Lakin biraz tadilat gerekiyor şekerim. önce bir güzel tadil edelim, sonra basalım istifayı anasını satiim.:) Kitap konusundaki iltifatların için de ayrıca teşekkürlerimi sunar, bakanlığınızın benim gibi kıytırık bir yazarla uğraşmayacağını tahmin ederim.:)

    Meleklerin güzel annesi, yolculuğumuz maalesef bitti. Lakin dediğin gibi anıları beni önümüzdeki yaza kadar idare eder. Senin de böyle güzel şeyler hissetmen ve duygularımı paylaşman çok mutlu etti canım. Sağol.:) Bir ara o kadar sinirlendim ki, düşünmedim de değil, ama hanımefendi çizgimden kaymak istemedim kıızzz.:) Sevgiyle...

    Cemilem, evet zor zamanlardı. Güzel zamanlardı. Tadı damağımızda, anısı gönlümüzde kaldı.:( Canım annemler İstanbul'da yaşıyorlar. onlar benden önce gittiler, sonra ben gittim, beraberce geri döndük. Bir nevi onları da aldım, geldim.:) Ahan da olay budur.:)

    Nar çiçeğim, gerçekten bir hayal dünyasında yaşıyordum sanki. Masallar ülkesi gibi. Sağol canım. Senin de o güzel yüreğine sağlık. Çok sağol ablası. Şekerdir şeker, naneli ve acımsı şeker.:)


  8. Yeşile doymuşsunuz anlaşılan. İçim açıldı baktıkça :) Sevgiler...


  9. Gamzeli Says:

    müzikte öyle güzel uymuş ki nostaljiye , insan dinlerken gidiyor uzaklara :)


  10. Lalegül Says:

    Merhaba arkadaşım,
    bunları nasıl bu kadar iyi anlatabiliyorsun hayret ediyorum bazan.Şu poşet meselesi.BENİM MİDEMİ YOL DEĞİL ONLAR KALDIRIR MESELA..
    Birde arabaya binince kıtlıktan çıkmış gibi yemek yeme merakları.Gerçi sen haşlak yumurta mevzunu bile pas geçmemişsin..


  11. "Ben çocuktum bir zamanlar, o benim çocuğumdu şimdi, ben onun çocukluğunda kendimi buluyor, o kara gözlerde yeniden çocuk oluyordum."

    Her satirini icime ceke ceke okudum. Ama sanirim en cok bu satirlari icime cekmis olmaliyim ki, orada oooylece kaldilar, bogazimda dugum, gozumde nem oldular...


  12. incegülüm sen tüm bunları bir köy masalı ismiyle kitap olarak bastır,yaşamı boyu köy görmemiş çocuklar hayal ederek okusunlar ,ciddi bir satış elde edersin bak hatta arada anaları babalarıda okur çaktırmadan da gözleri dolar ,
    sayende hepimiz gittik köyüne ....
    çok güzel bir 1 hafta geçirdik,herşey çok güzeldi,
    teşekkür ederiz....


  13. Hoşgeldiniz, İstanbul'un bol gürültülü, karmakarışık, yaz olmasına rağmen hala berbat bir trafiğe, bunaltıcı sıcaklara,

    Köy maceralarınızı büyük bir keyifle izledik, köyünüz gerçekten
    harika, anlatışınızda ayrı bir güzel, sanki bizlerde sizin yanınızdaymışız gibi hissettirdiniz, Allah tekrarını nasip etsin,


  14. Ablacim.. yine gidip gezesiniz boyle insallah.. biz de senin o tatli dilinden dinleriz boyle guzel anilarinizi.. ya ben de gecmise cok bagli yasiyorum. eski kucuk evimiz hala mazide kalan en tatli hatiralardan biridir.. sokagimiz mahallemiz.. her geciste icim bi garip sizlar. eskiden gectigim yerlerin yeni hallerini gordukce o gunlerden bir iz ararim hep. keske her kosesini fotograf cekseymisiz de unutmasaymisiz.. ya da filme alip arada izleyebilseydik..(gunun birinde hayatimiz bi film seridi gibi gececek gozlerimizn onunden ama cok gec olacak o zaman...) ablamla, kuzenlerimle muhabbetlerimizde sık sık gecer ah eski cocukluk gunlerimiz ne guzeldi, hep beraberdik. keske o gunlere tekrar donebilsek o gunleri tekrar yasayabilsek diye ic geciririz.. o gunlerin tadi gercekten bir baska.. bi daha bulunmuyor.. operim ablacim


  15. Ne güzel bir köy burası yaa:) Öykü tadında okudum. İstanbul'a dönüş macerası gerçekten komik bir facia :)
    Öptüm kocaman canımcım.


  16. sessiz balik Says:

    hoşgeldin incegülcüm , sanırım eylüle kadar köyünde kalacak diye düşünüyordum ki baktım sen de evine dönmüşsün ...
    doğa , doğallık ,sadelik ve sakinlik insanı içine alıp bırakmıyor o güzelim köylerde ama alışkanlıklar daha bi ağır basıyor neticede ve dönüp dolaşıp kürkç dükkanında alıyoruz soluğu


  17. mehtap Says:

    İncegülüm,köyünde yaşadıklarını bize de yaşattın.Çok teşekkür ederim.Gerçekten öykü tadında okudum ve okurken kendimi sanki oralarda buldum.Öyle güzel anlatmışsın ki,ellerine yüreğine sağlık canım.sevgi ve sağlıkla çok öpüyorum seni ve oğulcuklarını.


  18. İncegül sayende bende köye gitmiş kadar oldum :)


  19. Boncukçu Says:

    Ah İncegül, çocukluğumda karadeniz dağlarında döne döne memlekete gitmemeiz geldi aklıma. Poşetler o zaman da vardı, haşlanmış yumurta, kuru köfte kokusu bir de :))


  20. Sanemciğim, doyamadan döndük aslında. Sağol canım, sevgiler.:)

    Gamzelim, güzel kuşum, bizim köye gittin sen de değil mi? Öperim canım.:)

    Lalegülüm, yakın kuşaklar birbirini nasıl da anlıyor değil mi? Olmazsa olmazdı o yumurta kokusu. Ve elbette kusuk poşetleri. Arabadan çok, o tutardı doğru. Teşekkür ederim güzel sözlerine arkadaşım.:)

    Ayşem Şulem, sanırım anneliğin duygusallığı ve çocukluğumuza özlemimiz hepimizin gizli bam telleri. Ve benim de yüreğimin en fazla acıdığı yer orasıydı. Anlıyoruz birbirimizi en incesinden. Sevgiler canım.:)

    Perilim, keşke bir gün gerçekten gidebilsek hep birlikte. O güzellikleri doyasıya yaşasak ve gözlerimiz dolduğunda birbirimize omuz versek. Ne güzel olurdu. Kitap işini yüz yüze konuşalım bir ara. Ayrıca ve özellikle ben teşekkür ederim, bu güzellikleri benimle paylaştığınız için. Öperim.:)

    Gülücüğüm, hoşbuldum canım. Evet köyün huzurundan sonra pek yorucu ve karmaşık geldi buralar yahu.:( Çok teşekkür ederim canım. Sizlere güzel bir köy gezisi yaşattıysam ne mutlu bana.:)

    Calimerom, geçmişi olmayan insanın geleceği de yarım olur. O yüzden asla kopmamalıyız bence. Allah hep sevdiklerinle birlikte, mutlulukla yad etmeyi nasip etsin kuzum. O günler geri gelmeyecek elbette, ama anılarını kim silebilir ki yüreğimizden. Yeter ki, sağlık olsun. Öperim.:)

    Muhabbetim, yazdır adını bizim sıpalara, hemen alayım gezi listesine.:) Hakikaten çok güzel gülüm ya. Sağol bidenem. Öptüm.:)

    Sessiz Balıkım, hakikaten öyle güzel demişsin ki, dillerin bal yesin. Eylül'e kadar, hatta ömrümün sonuna kadar kalabilirim oralarda. Lakin dediğin gibi, kürkçü dükkanı bizi bekler.:) Hoşbuldum canım.:)

    Mehtapım, güzelim asıl ben teşekkür ederim. Benimle paylaştığınız, her anıma ortak olduğunuz için. Biz de seni çok öpüyoruz canım. Sevgiyle...:)

    Kum Tanem, e gidelim gerçekten. Blogcular köy gezisinde.:) Sağol canım.:)


  21. Bonçukçum, kuru köfteyi nasıl da atlamışım ben. Hakikaten güzeldi ama değil mi? Zaman mı değişti, biz mi yoksa? Niye kokular eskisi gibi güzel değil artık?:( Sevgiyle.:)