[ fiкяiмiи iиcє güℓü ]



Ortalık yanıyor biliyorum. Çok sıcak, çok. Her bir yerde, herkeslerde bir yaz rehaveti, bir uyuşukluk, bir tembellik… Bu gidişe bir dur demek, sıcaktan bunalanları serinletmek maksadıyla müessesemiz sizi serin bir yerlere götürmeye karar vermiştir. Daha önce de söylemiştik, hizmette sınır tanımayız. Mis gibi dağ havasına, deniz kokusuna ne dersiniz? Haydi o zaman yolculuğa çıkıyoruz.

Kaptan şoförünüz İncegül gişisi ve yakışıklı hostlarınız (yer götürü konuksal herif) Mini ve Maksi, müessesemizi tercih eden siz sevgili yolcularımıza teşekkür eder, hayırlı yolculuklar diler.
_______________________________________________

Bir gece vakti düştük yollara ben ve sıpalarım. Geride bıraktık boynu bükük, benim koca ve de yavrularımın baba kişisini. Biraz hüzünlü de olsa güzel başladı yolculuğumuz. Geride kalanlara el sallamak, uzaklaşan şehrin kaybolan ışıklarını izlemek biraz burkar ya insanın içini, cız ettirir ya yüreğini… İşte öylesi bir hüzün bahsettiğim. Neyse ki, miniğim kendi sınırsız heyecanına, bitmez sorularıyla ortak etti de beni, bu tablo hemencecik keyifli bir yolculuğa bıraktı yerini. Sonu çoktandır özlenenlere varan, yeşil-siyah, uzunca bir yol vardı önümüzde…

Ezelinden sever(d)im uzun yolculukları. En fazla da molaları. Hey gidi, çocukluğumun haşlak yumurta kokulu tangır tungur otobüsleri… Uzun yolla ilgili tek sorunum, asla ve kat’a uyku tutmamasıdır ki, bu da bünyenin uyumak için mutlaka yere paralel bir platform üzerine konuşlanmak istemesinden kaynaklanır. Bu on saatlik yol uyumadan biter mi? Biter biter… Kitap neyin okuruz.

Oturgaçlı götürgeçimiz güzeldi. Koltuklar rahat, içerisi serindi. Güzel de kokuyordu, ki bu çok önemli. Çay, kahve ve top kek servisleri de yol boyu hiç eksik olmadı. Koydukları, içi geçmiş Rambo filmini saymazsak, güzel ve rahat bir yolculuktu. Hele dönüş yolculuğunun yanında först klas sayılırdı. Fekat biz bunu henüz bilmiyorduk. Son bölümde öğrenebilecektik ancak.

Liselim biraz rahatsız oldu aslında. Yanında oturan epeyce şişman amca, biri kucağında, biri ayağının dibinde yatan iki kızıyla kendisini azıcık sıkıştırdı. Hemen bizim önümüzde de bu yedi kişilik dev ailenin geri kalan dört ferdi iki kişilik koltuğa sığışmıştı. Gerçi bize bir zararları yok idi, lakin bir ara ayağımın altında yastık falan zannettiğim yumuşaklığın, ailenin en küçük kızı olduğunu fark ettiğimde, biraz ürktüm ne yalan söyleyeyim. İçim acıdı da yavrucağa… Atağa geçtim:

-Hanfendü pardon!
Saatlerdir, hem de o sıkışıklıkta horul horul uyumaktan şişmişti gözleri. İmrenerek, hayret ederek anıyorum kendisini. Dönüp baktı hanfendü ve kibarca “hı” dedi.
-Şey… kızınız ayağımızın altında da… (Yahu yazık yavrucağa, üzerinde de bembeyaz bir elbise ve beyaz çorap var, öyle de güzel uyuyor ki kerata, sanırsın beş yıldızlı otelin süitinde konaklamış)
-Afedersin canım. Hemen alıyorum. (Derhal eğilip koltuğun altına başını soktu ve inanılmaz bir hızla kızceyizi kollarından tuttuğu gibi kendi ayaklarının dibine çekti.)
-Ya ben onun için söylememiştim. Altına bişey falan serseydik hiç değilse… Rahat uyurdu…
(Ben böyle debelenirken hatun bilmem kaçınca uykusuna dalmıştı bile…)

Miniğim, ilk molanın hemen ardından kendini uykunun tatlı kollarına, tombik, tatlı başını da ana kucağının yumuşak huzuruna bırakıverdi. Bense kitabımı okumaya hazırlanırken ışıkların söndürülerek, oturgaçlı götürgeçimizin gece klübü kıvamına getirilmesine gıcık oldum. Yahu ben uyuyamam ki, sen ortamı loş etmişsin ne fayda? İsterse Adile Teyze gelsin, masal okusun, bana mısın demez ki. Zaten klima da fena üşüttü, burnum akmaya başladı. Uzun bir gece olacaktı, belliydi.

Ve sonunda gün ağardığında, dizlerimdeki tombik kafanın da ağırlığıyla bacaklarım tamamen uyuşmuş, uyuyamadan sabah etmiş olmanın sersemliğiyle kalakaldım. Küçümen yavrum, uykunun canına iyice okumuş olarak, geceleyin siyaha kapattığı gözlerini inanılmaz bir renk cümbüşüne açtı. Hayret nidaları ve soruları hiç ama hiç bitmedi. “Anne, ne kadar güzel buralar, anne ne kadar çok ağaç var, anne bu derelerin suyu nerede başlıyor, anne bu kadar çok inek ne işe yarayacak, anne bulutlara bak, nasıl değişik şekilleri var, anne bu evler neden böyle…” Bir de her kulağı pofladığında “anneee, benim rakumum yükseldi” deyip, yeni bir yorum getiriyordu olaya.

Sonunda ilçe merkezine gelmiş, böylece otobüs yolculuğumuzu sonlandırmıştık. Ancak yolculuğumuz bir süre daha devam etmek zorundaydı. Köye ulaşmak o kadar da kolay değildi.

Ben ve yavrularım, sabahın yedi buçuğunda, Karadeniz’in hırçın, tatlı sert, aşık olunası güzelliğini doyasıya yaşamak babında, denize sıfır bir pastanede aldık soluğu. Güzel ve tıka basa bir kahvaltıdan sonra, bizi götürecek minibüsün kalkış saatine kadar gezmeye karar verdik ve bu kararı uyguladık sonuna kadar. Böyle sükunlu sokaklara alışık olmayan yavrularım ilk şoku atlattıktan sonra, ağızlarıyla araba, seyyar satıcı ve bilumum sokak gürültüsünü çıkarmaya ve kendi doğal ortamlarını burada da oluşturmaya çalıştılarsa da, sonrasında annelerinin yardımıyla kendilerine geldiler. Ancak bir ara küçük sıpa büyük dananın sırtına atlıyor, büyük dana da küçüğü yere yatırmış ellerini tersten bağlamaya uğraşıyordu. Ambulansa bindirmeye çalışırken kendisine müdahale edebildim ancak. Sürekli tetikteydim, yavrularımın psikolojisi alt-üst olmuştu. Birinin diğerini tenhada sıkıştırma ihtimali yüksekti. Zaten her yer tenhaydı…

Biz Capon turist kıvamında otun potun resmini çekip, sersem sepelek dolaşırken, sonunda vakit geldi, minibüs ve biz düştük yeniden yollara. Yolların dokusu taşlarla, kimi yerde mıcırlarla bozuldukça, gözümüze dolan manzara daha da güzelleşiyordu. Yeşille mavi iç içe geçmiş, güneş yakmadan, insaflıca hem çiçekleri, hem içimizi aydınlatıyordu. Deniz yol boyu turkuvaz bir hayal gibiydi. Öylesine de sakin karşılıyordu sevdalısını. Biliyordu sanki benim ona olan sonsuz tutkumu. O kadar çok güzellik sunuyordu ki burada doğa, hangisini daha fazla sevse bilemiyordu yüreğim.

Güzel olduğu kadar zorludur köy yolları. Dönemeçli, virajlı… Adamın iflahını keser. Benim yavruların da rengi falan bir değişti elbette. Miniğimin rakumu yükseldi durdu. Ne de olsa şehir bebesiydi bunlar. Oysa biz çocukken, bu yollar daha da kötüydü ve de pat küt gidişinden dolayı adını “Pat Turist” koyduğumuz, külüstür bir minibüsle çıkılırdı köye. Önce bir eyvah, ardından bismillah çekilir, binmeye çalışılırdı yabani bir at misali... Daha açarken kapısının kolu elinde kalır, yürüdükçe tangır tungur sesler çıkarırdı bizim “Pat Turist” Koltuklar taş gibi sert, bir de her çukurda zıp zıp zıplamaktan mütevellit, po.ponda en az bir iki çürük olmazsa olmazdı. Üstelik sıcaktan bunalıp pencere açmaya kalksan, kapanıverirdi. Israr etmenin anlamı yoktu, sen açardın, Pat Turist kapatırdı penceresini.

Heyt gidinin İstanbul bebeleri! Gerçek dünyaya hoş geldiniz bakalım. Öyle mayışır kalırsınız işte. Neyse ki bir saat sürdü, sürmedi vardık. Vardık dediysem, köye değil. Dayım ve babamın bizi beklediği kazaya. Ki burası da köyümüze bir yarım saatten fazladır. Canım annem, zavallı babacığımla, küçümen dayımı sabahın altısında yollamıştı elbette. Oysa bizim gelmemiz on biri buldu. Ah annem, ne diyeyim ben sana? Burada biraz dinlendikten sonra yola çıkacaktık yine.

Tuttu mu yoksa sizi bu yolculuk. Liselim, kolonya ikram et yolcularımıza. Minişim, sen de su dağıt bakayım. Meraklanmayınız, bundan sonrasını açık havada gideceğiz. Nasıl mı? Takayla!

Küçüğüm, takayı görünce “anneee, yaşasın, buna mı binicez” diyerek çınlattı ortalığı. O kadar değişik ve güzel gelmişti ki, hepimiz bayıldık takaya. Adını da ‘Giderbey’ koyduk. Sonrasında atladık bu çok sevimli araca ve düştük köyümün yoluna. Artık iyice yaklaşmıştık. Heyecan, sevinç, huzur… Ne kadar duygu varsa karmakarışık olmuştu. Sanki bir rüya görüyordum. Evet, yıllardır nicesini gördüğüm köy düşlerimden biriydi belki de bu. Uzanıp, yolun kenarında büyümüş otlardan birini koparıverdim taka yoluna devam ederken. Burnuma götürüp kokusunu içime çektim. Yok yok rüya değildi belli ki. Lakin benim buna inanmam biraz zaman alacaktı.

İşte köy odası, bakkal, camii… İşte çocukluğumun oyun evleri… İşte harman… Hepsi yerli yerindeydi. Taka giderek yavaşlıyordu. İşte aşağıda çeşme… Bostan… Papatyalar… Hırıltısı da kesildi kesilecekti aracımızın. Evet, gelmiştim işte. Varmıştım sonunda. Önceki her şey silindi gözümden. Hayalimdeki manzaraların bir bir gerçeğe dönüşmesini izliyordum artık.

Giderbey durdu. Yolculuk bitti. Biletler yandı. Haydi geçmiş olsun…


To be continue…

28 Responses
  1. Ayy sabah ilacım benim canlandırdın gene beni:)))
    kendimi yollara dağlara köylere vurasım geliyor gülüm yaa,çocukların maşallahı var çok büyüdüler ilk okumaya başladığımda vardı resimleri eski postlarında:))
    keşke azcık daha uzun olsaydı tatilin.seneye sağlıkla gidersiniz gene inş.
    çok öpüyorum


  2. Adsız Says:

    çok güzel yaaa.bayıldım okurken.sanki giderbeyde hissettim kendimi.Allah en kısa zamanda veya seneye sağlıkla mutlulukla tekrar gitmenizi nasip etsin.Bilirim köyümüzü, bilirim köyüme olan sevdamızı,bilirim o ot kokusunu çok çok ama güzel anlattın bana yaşattın adete.Emine


  3. Kuaybe Says:

    Ne yani, bi daha mı bilet alcaz şincik :))

    Harikasın İncegülüm.. Biz daha köydeyiz.. Özlemeden okuyorum seni.. Denizimiz olmasa da buralar da harika.. Anlıyorum neler hissettiğini.. Bebelerin heyecanının da anlıyorum.. Bir tane de bende var ineklerin üstüne üstüne koşan bebiş çünkü :))


  4. İncegülüm;
    Ben bu yolculuktan çok memnun kaldım,devamını da isterim.Benim biletim yanmadı daha....


  5. gazel vakti Says:

    Çok güzel yazmışsınm ellerine sağlık. Ama galiba benim gözüm sulandı. Yazamiyciğim daha fazla.Bunları okuduktan sonra köye gidişimde höyküre höyküre ağlarım galiba. Bide aklıma ne geldi insanlar sonra sonra bu denizli ve havuzlu tatilerden vazgeçip köye dönüş operasyonları yaparmı. Bence yapar gibime geliyor. Temiz hava bol güneş yeşillik samimiyet. Herşey dahil sistemli tatillerde kurulmuş robot gibi oluyor insan.Tatil dediğin bu bacım.


  6. Gamzeli Says:

    İnsan hikaye okur ya aynı ben öyle oldum, öyle canlandılar ki gözümde anlatamam, sen anlattın ben yaşadm sen anlattın ben yaşadım, iyi yapmışsınız senin delikanlılarda bayağı büyümüşler maşallah hepsine :)


  7. beyhan Says:

    söylemesi ayıp zeytinyağlı kerevizden oluşan öğle yemeğime eşlik etti yazın. bir yandan ona çatal sallarken öbür yadan dedim yeni bir fakir baykurt'un doğuşuna mı şahit oluyoruz yoksa. önümüzdeki postlarda göreceğiz bakalım. az sonraaa...


  8. yahu bu otobüslerde ve uçaklarda uyuyamamak nanesi bende mevcut en şiddetli haliyle çok mu rahatımıza düşkünüz neyiz biz aplam :D bu arada senin bu büyük oğlanda baya yağuşukluymuş küçüğüne lafım yok ona zaten polat alemdara beş çeker demiştik te büyüğünde havası bi başkaymış . :D :D


  9. yumurtanın sarısının gerçek köy yumurtası sarısı olduğu iç huzuru ile ikinci bölümü bekliyorum....
    senin büyük oğul olmuş bir adam,sen korkma gayrı.....


  10. bu kadar büyükmüydü cocuklar şaşırdım..ee onlar büyüdüklerine göre sen yaşlandın artık :P

    gez gülüm gez..Allah içine sindirsin..bana da versin :))


  11. İncegül ne güzel anlatmışsın ne güzel dile gelmiş o manzaralar anbean gözümde canlandı diyebilirim,, ikinci bölümü merakla beklemekteyim;)) Sevgiler..


  12. Sizin köye yolculuk etmiş kadar oldum, yazıyı okuyan biri olsaydı da ben gözlerim kapalı dinleseydim dedim malesef kimse yok şu anda.
    Ahşap evin önündeki fotolarını çok beğendim yavruların.
    Ayrıca bölgeler farklı olsa bile köy hali hep aynı.
    Bostanı, köy kahvesi, tarlası, harmanı.....
    Okurken içim coşuyor....


  13. duygu Says:

    sevgili incegül, yazdıklarını bir karadenizli olarak hem hasetle hemde boğazımda düğümlenen bir hiçkırıkla okudum. merakla devamını bekliyorum. bizim köyde sizden 2 saat kadar uzakta (sinop-ayancık). inşallah bende yolculuğumu ve maceralarımı gittiğim zaman paylaşırım. senin kadar başarılı olamıycam muhakkak ama kıskandım işte ne bilim..
    sevgilerimle...


  14. Bendenizim, kocaman oldular sahiden. Bazen inanamıyorum ama, böyle işte. Sağol canım, inşallah.:)

    Sevgili Emine, inşallah canım ya, sağol. Ne güzel kokulardır onlar değil mi?:)

    Kuaybem, yok yok... bundan sonrasına bilet kesmiyorum.:)) Canım ne güzel. Elimde olsa hiç dönmem ya neyse. Ben severim o ineklerin üstüne atlayan bıcırığı.:)

    Meleğim, Dileğim, yok yahu biletler tazelendi meraklanma.:)) Teşekkür ederim canım benim.:)

    Gazelim, kıyamam ya. Ben de kendimi odaya kapatıp, bi iyice hoykürdüm bacım meraklanma. Bence de insanların tatil anlayışları yavaş yavaş değişiyor. Ve evet, tatil bu. Lakin en az bir ay kalmak lazım. Böyle bir hafta olunca tadı damakta kalıyor işte. Sağol bacım.:)

    Gamzelim, büyümüşler değil mi ablası? Ah canım, keşke yanımızda olsaydın da o güzellikleri kendin görebilseydin. Hakikaten anlatamıyorum ben.:)

    Beyhanım, afiyet şeker bal olsun.:) Senin bu iltifatını alıp, neler etsem ben? Baykurt nere, biz nere? Bir 'Can Parası' için kaç milyon fırın ekmek yemek gerekir ki? Haydi bekleyelim o halde... Azzz sonraaa.:)

    Sananekim, bananesanım, diyorum ki, yorganımızı, yastığımızı götürsek giderkene. Sersek koltuğumuza. Hani belki yerimizi yadırgıyoruzdur be!:)) Oy benim ilk göz ağrım yağuşukludur ablası. Lakin bir öpücük için kaç saat peşinde dolaştıriyi beni sıpa. Küççükkene hep gelip kendi öptürürdü.:)) Sağol canım.:)

    Perilim, yumurtalar hakiki köy yumurtasıydı elbet.:)) Canım, hakikaten adam oldu be. Bakıyorum, bakıyorum, inanamıyorum. Sırtın yere gelmez diyorsun yani.:))

    Ösnurum, Çerkesim, kız ablaya yaşlı deme bak.:)) Canım benim, sağol, amin. Allah sana da göstersin, paşa delikanlı olmuş, eli omzunda beraber gezmeleri. Valla, tadı hiçbir şeyde yoktur.:)

    Yıldızım, Dileğim, sağol canım benim. Ne güzel olurdu aslında, şöyle hep beraber bir Karadeniz turu.:) Sevgiler arkadaşım.:)

    Yaseminim, köysever insanları çok seviyorum. Herkese aynı hisleri vermiyor işte. Mesela, götür Daşpınarı köye, ille de Bodrum'um der. Herkes vatanını arıyor kuzum.:)) Canım benim, valla bir köy gezisi ayarlamak şart oldu. Bir dahaki yaza inşallah.:)

    Duygucum, ne güzel ya, bak yakınmışız da birbirimize. Sizin oralar da çok güzel. Anlat güzelim elbet. Biz de gidelim, gelelim seninle birlikte.:) Estağfurullah ve aşk olsun. Paylaşmaktır aslolan, gerisini boşver gitsin.:) Kocaman sevgiler...


  15. Ferhanca Says:

    İncegülüm dağ çileği ilede harika olur yap senin toraman oğluşlar(maşallah) yesinler:))
    hemede nefis olur ikram esnasında çilekli sosl da ikram edebilirsin yada şu hazır meyve sosolar var ondan yapıp üzerinede dökebilirsin...afiyet olsun..


  16. Ah Incegul! Gozlerimde nem, dudaklarimda tebessumle okudum koye gidis ve varis hikayenizi. Cocuklugumda istisnasiz her yaz ziyaret ettigimiz baba/ana ocagi memleketime giderken hayal ettim kendimi.

    Kelam ne guclu bir sey. Insani dunyanin bir ucundan oburune, bir zaman diliminden digerine goturup, gonulden gonule kopruler kuruyor. Kelamina saglik guzel insan:)

    Devamini heyecan ve muhabbetle bekliyorum. Ve evet, ben de sizi cok ama cok ozlemisim:)

    Sevgiler,
    Ayse Sule


  17. ebru Says:

    aaa ama böyle to be continue deyip bıakılır mı kızım bu yazı, aşkolsun!!! bari continue ederken takanın bi resmini koy varsa eğer!
    mini ve maksi çok iyi anlaşıyorlar anlaşılan:-) öp onları benim için!


  18. mehtap Says:

    Canım ya,ne güzel anlatmışsın.Sanki sizi film karelerinde izliyor gibi hissettim kendimi.Devamını dileriz.sevgiyle kal.


  19. Tabiat Ana Says:

    canım hoşgeldin,
    bi hoşgeldin bile diyemedim günlerdir:( kusura bakma.Tatil resimlerine bayıldım be gülüm ,oralar bırakılıp gelinmez ya napalım kader işte darısı bir sonrakilere inşallah.


  20. emre Says:

    İncem hoşgeldin be ya, ne iyi ettinde gittin anacığına babacığına ohhh ne çok sevindiler kimbilir, çocukcaizlerde maşallah büyümüşler koca adam olmuşlar yav, çok güzel amlatmışsın devamını büyük bi heyecanla bekliyorum bilesin, bide öperim çok, hürmetler:)


  21. hi mate, this is the canadin pharmacy you asked me about: the link


  22. nimet Says:

    sende hoşgeldin;) dönüp dolaşıp yine geliyoruz ama annem derdi ki hep bi giderken sevinirim bi de gelirken:) çok doğru bi laf:)
    fakat benim de bi taka hikayem var:))
    bizim bindiğimiz takanın motoru bozuldu ve taka su almaya başladı:))) ve ben yüzme bilmiyordum ve herhangi bir koruyucum da yoktu:( ;) karadenizli teyzem tak hemen bir tornavida çıkarıp tamir etti sonra yoluna devam etti taka...taka...taka...

    hosgeldin yeniden...yeniden...yeniden...

    nimet


  23. ablacim, yasananlar, gidilenler gorulenler hepsi cok guzel.. ama senin anlatimin bi baska guzel.. part larin devamini bekliyoruz acilen.. sevgilerle


  24. Bizede yaşattığın bu zevkli yolculuk için teşekkür ederiz şekercim...


  25. Ayşe Says:

    incegulum, cok oturgacli goturgecte yan caprazinizda, sabaha dek uyuyarak, minibuste hemen dibinizde ve benimde rakumum yuksele yuksele ve giderbeyde de yani basinizda, otlarin mis gibi kokularini icime ceke ceke yolculuk ettim bende.

    bu guzel yolculugun ardindan koydeki tatilinize de eslik etmek isterim ama ben simdi ;)


  26. ablacim.. seni ne zaman gorecegiz fotolarda (bir butun olarak :) yoksa o parcali resmini birlestirmeye cok ugrastim. ugrasmadim degil yani :) ama tam olarak cikaramadim kim oldugunu :) )
    facebook ta filan bulabilir miyiz acep seni, incegul diye aratsak ?? :)


  27. ARKADAŞLAR ÇOK YOĞUNUM. GECİKTİĞİM İÇİN KUSURUMA BAKMAYIN N'OLUR.

    Ferhanım, yaptık, yedik bile. Soğuk soğuk çok iyi geldi valla. Sağolasın. Toramanlar hapur hupur götürdü.:)

    Ayşe Şuleciğim, canımsın. Kelamın ne kadar güçlü olduğunu ben de bilmezdim inan. Ve bu köprünün varlığını, senin bu sıcacık, içten yorumun sonuna kadar kanıtlıyor. Sevgiyle...:)

    Ebruşum, devam ediyorum canım. Üzer miyim seni hiç? He arkadaşım, çok iyi anlaşırlar. Kedi ilen köpecik gibi hemi de. Fotoğraflar yanıltıcı olmasın. Şu ambulansın önünde, birbirlerini akıl hastanesine yatırmaya çalışıyorlardı canım.:)

    Metapcığım, geliyor devamı canım. Çok sağol. Sevgiyle...:)

    Tabiatım, can kuşum. Kusur ne demek. Sağüol canım ya. Sen de hoşgeldin.:)

    Emrem, kuşum, sağol canım benim. Hoşbuldum. Onları da aldım, geldim canım. Ben de öperim çok.:)

    Nimetciğim, sağol, hoşbuldum. Bizim taka, kara takası yalnız. Karadeniz kadını, hey gidi. Her şey gelir elinden. Ama o takayla yolculuk da bir başka olur yahu. Sen de çok hoşgeldin gerçekten.:)

    Calimerom, partların devamı gelecek. Ben bir başımı kaşıyamadım bu ara canım ya. Hoşbuldum, sen de hoşgeldin. Resime gelince, belki serinin sonunda bir sürpriz olabilir, bilemiyorum.:)

    Ayşem, ne güzel o zaman. Senin gibi tatlı dilli, güzel bir yol arkadaşıyla gittik köyümüze. şimdi birlikte duta dalmanın, çilek toplamanın, pınardan su doldurmanın zamanıdır. Sırayla gidelim dimi?:) Sevgiyle...:)


  28. FZ Says:

    Sanki seninle ben de vardım otobüste, ilçede, kasabada, giderbeyde :) Harikasın valla gülerek okudum yine... İyi ki gitmişsiniz.. Paşalar da maaşallah koca adam olmuşlar...Elleri kınala liselin seni uzak değildir ki kayınvalide hanım yapmasın :)