GÜLE GÜLE

• Sevgili günlük,

• Gecenin sabaha vardığı saatlerden biri... bilmiyorum.. önemi de yok. Sanki hiç bir şeyin önemi yok artık. O cümleyi duyduğumdan beri her şey anlamını yitirdi. Boğazıma bir yumru oturdu öyle. Nefes alamadım. İnanamadım..

• Kazayı duydun mu? Şu çocukların öldüğü....

• Sen haber seyretmeyerek, gazete okumayarak, bunlardan kaçabileceğini mi sandın? Aptal.. bak, sen duymasan da, hala kötü şeyler oluyor. Bak işte çocuklar ölmüş..

• İyi de çocuklar ölmez ki günlük.. çocuklar yaşarlar. Güler.. oynar.. koşar.. düşer.. ağlar.. ama ille de yaşarlar. Çocuklar ölmez... ölmemeli..

• O otobüs, yanlış otobüsmüş.. sigortası yapılmamış.. fazla yolcu almış.. mış.. mış.. mış... ne önemi var ki.. ne kadar boş.. hiçbirini duymuyorum ki.. çocuklar ölmüş biryerlerde.. anaların yüreği dağlanmış.. ciğerlere kor ateşler düşmüş...

• Bu gün neşelenmek, sevinmek, mutlu olmak istemiyorum günlük..

• Onlar bir daha güneşi hiç göremeyecek...

• Annelerine sarılıp öpemeyecek...

• Tam arkamda yatan yavrularımın yüzüne bakamıyorum. Korkuyorum. Şükrederim, mutlu olurum, sonra da kendimden utanırım diye korkuyorum.

• Onlar bizim çocuklarımız da olabilirdi diyemiyorum. Onlar bizim çocuklarımızdı zaten. Onlar meleklerimizdi, günlük.

• Uyuyamıyorum. Uyumak istemiyorum. Dua etmek istiyorum. Cennete uçan o minik kuşlar için, harf harf, satır satır ağlamak istiyorum.

• Haydi bırak beni, sen git yat günlük...